Wednesday, March 22, 2017

Liparin (tula para sa batch 2017)

Ang sinulat kong ito ay handog ko para sa mga magtatapos ng kolehiyo ngayong taon. Good Luck sa inyong lahat. Good Luck sa panibagong yugto ng buhay niyo.



LIPARIN ( tula para sa batch 2017)
Ni: Arvin U. de la Peña

Sa inyong lahat na magtatapos
Liparin niyo pangarap sa buhay
Marami mang maging sagabal
Pilitin na ito ay malampasan.

Mula pagkabata na ambisyon
Masarap kung ito ay matutupad
Mithiin ng inyong mga magulang
Huwag hayaan na masayang.

Pakikipagsapalaran ay inyong kayanin
Ang makamit ang pangarap ay hindi madali
Katulad ng ibang mga nagtagumpay
Sa hirap ay dumaan din sila.

Huwag mawalan ng pag-asa
Kung hindi man matanggap sa trabaho
Lagi niyo lang na tandaan
Ang pagtagumpay ay hindi sabay-sabay.

Katulad ng ibong agila
Mataas na liparin ang inyong pangarap
Sakali mang magtagumpay na sa buhay
Lingunin ang inyong pinanggalingan.

Saturday, March 4, 2017

ENDO

"Love your work. Mahalin mo ang iyong trabaho. Dahil sa pinagtratrabahuan mo ay doon ka nagkakaroon  ng pera para pang gasto sa sarili at sa pamilya."



ENDO
Ni: Arvin U. de la Peña

Hanggang ngayon usapin pa rin ang tungkol sa ENDO o end of contract. Nais ng gobyerno na matigil na iyon. Kung ako naman ang tatanungin ay hindi ako pabor sa ganun. Gusto ko na may end of contract pa rin. Depende kung ilang buwan ang patakaran ng kompanya, pabrika, o establisiyemento. Kahit may ENDO ay may mga nareregular naman lalo kung mabuti ang performace at nagustuhan ng namamahala.

Simple lang ang dahilan ko kung bakit hindi ko gusto matigil ang ENDO. Kawawa ang mga estudyante na mag graduate ng college o gusto na mag trabaho kung wala na ang ENDO. Halimbawa na lang sa isang lugar ay may 50 na kompanya, pabrika, o establisiyemento. Kung ang lahat na nagtrabaho doon ay maregular ay wala ng pupunta doon para mag apply ng trabaho kasi bawat kompanya, pabrika, o establisiyemento ay mga  manggagawa na o trabahador. Ang bawat pinagtratrabahuan ay may limit kung ilan ang magiging empleyado. Dahil kung sobrang dami ang empleyado ay malugi din sila.

Bakit hindi iyon maisip ng gobyerno na paano na ang ibang mga tao na gusto magtrabaho na wala ng matrabahuan dahil may mga trabahador na. Ang paghintay naman na may mga mag retire para mabakante ang puwesto ay matagal. Kung sabihin naman na may mga bagong kompanya, pabrika, o establisiyemento na magbukas at makakakuha ng maraming trabahador ay ganun din ang mangyayari. Darating ang araw na wala na rin mag apply kasi wala ng bakante. Kung magkaroon man ng bakante ay matagal muna kasi maghintay na may mag retire o huminto na sa pagtrabaho dahil napapagod na o gusto ng ibang trabaho.

Ang mabuting dapat gawin ng gobyerno ay ipatigil na sa mga kompanya, pabrika, o establisiyemento ang age limit sa mga aplikante o kaya taasan ang age limit. Hindi po kasi mabuti na may mga job hiring na ang age limit ay 18-30 years old, 18-35 years old o ano pa. Ang mga tao na ang edad ay 40-50 dapat puwede pa rin na mag apply as long na kaya niya ang gawain, physically fit.

Sa buhay, kailangan na handa tayo sa hamon. Nakahanda na harapin anumang pagsubok. Kapag natapos na ang kontrata o na ENDO sa pinapasukang trabaho ay mag apply uli sa iba. Marami naman ang puwede na pag trabahuan. Mahirap ang ganun sa umpisa pero kung matanggap sa inaplayan ng trabaho ay kasiyahan naman ang dulot. Napakaraming kompanya, pabrika, o establisiyemento na puwede pagtrabahuan. Kahit bawat buwan iba-ibang kompanya, pabrika o establisiyemento ang pagtrabahuan ay hindi lahat mapapasukan dahil sobrang dami. Kaya hangga't maaari ay magpakabuti sa pagtrabaho saan ka man na kompanya, pabrika, o establisiyemento, malay mo magustuhan ka at gawing regular.

Friday, December 30, 2016

Huling Hantungan

"Ang buhay ay patungo sa kung saan lahat tayo pupunta."


HULING HANTUNGAN
Ni: Arvin U. de la Peña

May nauunang pumanaw, may naiiwan muna pero ang pagpanaw ay darating din. Ganyan ang buhay sa mundo, ang kamatayan ay hindi alam. Bawat tao ay lumilisan sa mundo na ang dahilan ay kapareho din ng iba. Hindi lahat ng namamatay ay pare-pareho ang dahilan.

May mga tao na namamatay dahil walang pera sa pagpagamot. Dinadala sa hospital para magpagamot. Pero minsan dahil walang pera ang pasyente para sa ikagagaling ayon sa rekomendasyon ng doktor ay namamatay ang pasyente. Kawawa talaga ang tao na namamatay dahil walang pera panggamot dahil ang sakit tinitiis na lang hanggang sa mawalan ng buhay. Ang hospital ay nagpapagaling ng pasyente, pero may mga pagkakataon din minsan na ang hospital ay pumapatay ng tao.

Nakakatawa na may mga tao na mayaman talaga na ang pera nila ay masyadong hinigpitan. Kahit alam na nila na may kapamilya, pinsan o anu pa na kailangan ng pera para sa hospital ay hindi tutulong. Hahayaan lang nila kung anuman ang kalagayan. Pero kapag namatay na ang tao ay tutulong na, magbibigay ng pera sa mga naiwan na mahal sa buhay. Aanhin pa ang damo kung patay na ang kabayo.

Sila na mga tao na mayayaman at mahigpit sa pera ang akala nila ang pera ay madadala nila sa kabilang buhay. Ang akala nila ay hindi sila mamamatay dahil may pera na kapag na admit sa hospital ay gagaling dahil may pera. Kung ano ang kailangan ng doktor ay makakabili dahil may pera. Pero hindi nila alam ang buhay ay may hangganan. Pero hanggat hindi pa dumarating ang katapusan nila ay pera pera lang sa kanila.

Kung may mga tao man na mayaman at madamot, kuripot na matatawag ay may mga tao din naman na  mapagbigay. Hindi nagdadalawang isip na magbigay ng tulong pinansyal para sa pagpapagamot sa isang tao na malapit sa buhay nila. Hindi nila hinahayaan na lumala pa ang kalagayan ng kapamilya, pinsan o anu pa sa hospital. Okey lang sa kanila na magbigay tulong na pera dahil alam nila na maibabalik pa ang pera, pero ang buhay ay hindi na.


Sa huling hantungan lahat tayo doon ay pantay-pantay. Walang mayaman, walang mahirap. Sana habang narito pa sa lupa ituring natin ang bawat isa na kapantay. 

Monday, December 19, 2016

Maligayang Pasko

"Ang pasko ay para sa lahat ng tao, mayaman man o mahirap."

                           

MALIGAYANG PASKO
Ni: Arvin U. de la Peña

Ang pasko ay malapit na. Ang araw na kung saan ang pagmamahalan ay umiiral. Makikita sa lansangan ang mga bata, ang iba ay medyo matanda na rin na namamasko. Ang pera, candy o ano bagay na natatanggap kahit paano ay nagdudulot ng kasiyahan. Labis  ang saya ng mga bata lalo na kung nakakatanggap ng medyo malaking halaga ng pera mula sa kanilang mga ninong at mga ninang.

Kung ang ibang mga pamilya ay masaya sa pasko dahil may mga sapat silang pinagkakakitaan, trabaho o pinapadalhan ng pera ng miyembro ng pamilya na nagtratrabaho sa ibang bansa ay may mga pamilya din na masasabi na malungkot ang pasko dahil sila ay mahirap lang. Ang buhay nila ay isang kahig, isang tuka. Minsan natutulog sila na walang makain, umiinom lang ng tubig sapat na sa kanila.

Sa darating na pasko sana ang lahat ng tao pairalin sa buhay nila magpakailanman ang pagiging disiplinado. Lalo na ang mga tao na nagsisimbang gabi na umaga pa lang ay gumigising na. Dahil kung tayong lahat na mga Pilipino ay may disiplina sa sarili ay walang problema ang gobyerno, walang problema ang bayan.

Korapsyon ay problema ng sino mang nagiging pangulo ng bansa. Dahil halos lahat ng sangay ng gobyerno ay may korap na opisyal.  Ang korapsyon ay nagdudulot ng hirap sa mga tao. Kahit hindi sangay ng gobyerno ay may mga korap din. Pero kung may disiplina ang tao ay hindi sila magnanakaw o mangingikil ng pera. Hindi sila na mga opisyal hihingi ng pera kapalit ng hinihinging pabor ng isang tao.

Droga ay mas lalong problema din ng sino mang nagiging pangulo ng bansa. Dahil ang tao na naging adik ay gumagawa minsan ng pagnanakaw para lang may pambili ng droga. Nagbebenta ng materyal na bagay para may pantustos sa pangangailangan ng katawan. May mga tao na adik na kapag inagaw ang bag na may laman na pera at lumaban o mag ingay ang inagawan ng bag ay pinapatay ang tao. Pero kung ang isang tao bago pa maging adik ay disiplinado na ay tiyak hindi gagamit ng bawal na gamot. Kung sakali man na gumamit ay hindi na uulit kasi may disiplina.

Maligayang pasko sa inyong lahat.

Wednesday, November 23, 2016

The Greatest Love (The Leila de lima and Ronald dela Rosa, love story)

"Kung talagang mahal mo ang isang tao ay mamahalin mo talaga siya maging anuman ang buhay at pagkatao niya."


THE GREATEST LOVE
( The Leila de lima and Ronald dela Rosa, love story)
Ni: Arvin U. de la Peña

Sa umpisa pa lang manligaw sa kanya batid na ni Leila de lima na kung sila ang magkakatuluyan ni Ronald dela Rosa  ay hindi magiging maganda ang buhay niya. Iyon ay dahil si Ronald dela Rosa ay lasenggo at sugarol. Pero paano siya talaga ang tibok ng puso niya. Kahit maraming manliligaw sa kanya na mayayaman din kagaya nina Jaybee Sebastian, Peter Co, at Herbert Colangco ay hindi niya pinapansin. Mas gusto niya talaga si Ronald dela Rosa na anak mahirap lang.

Nang yayain siya ni Ronald dela Rosa na magtanan ay hindi siya nagdalawang isip. Agad ay tumugon siya sa gusto ng lalaking mahal niya. Iniwan ni Leila de lima ang marangyang buhay. Iniwan ni Leila de lima ang posibleng pamamahala sa mga negosyo ng mga magulang niya. Sa edad na 21 years old at katatapos lang mag graduate ng college ay nagpaalam na siya sa kanyang mga magulang na mag aasawa na. Pinayagan naman siya.

Sa malayong probinsya ng Davao ay nagsama sina Leila de lima at Ronald dela Rosa sa isang maliit na bahay. Hindi man sanay si Leila de lima sa ganun na bahay dahil ang bahay nila ay mansion at may condominium pa ay kinaya niya. Tiniis niya ang matulog sa banig alang-alang sa lalaking mahal niya.

Dahil pagtatanim ng mga gulay at prutas ang kinabubuhay ng mga tao sa kanilang lugar at ibinebenta ay nagtanim na rin siya katulong ng asawa niya para mabuhay din sila.

Nang magkaroon na sila ng anak ni Ronald dela Rosa ay lalo pa siyang nagsikap. Hindi siya humihingi ng pera sa mga magulang niya dahil nahihiya siya. Minsan kapag wala pang puwede na maibenta sa kanilang mga pananim ay umaangkat siya ng mga gulay at prutas sa mga kakilala at ibinebenta niya sa palengke. Ang hirap at pagod, ang ulan at sikat ng araw ay hindi niya alintana basta para sa kanilang pamilya. 

Minsan nasasaktan siya kapag umuuwi galing pagtinda sa palengke dala ang anak ay nakikita niya na ang kanyang asawa na si Ronald dela Rosa ay nakahiga dahil lasing. Gustuhin man niyang sumbatan na huwag lagi maglasing dahil maliit lang ang kita nila ay hindi niya magawa dahil mahal na mahal niya talaga si Ronald dela Rosa. Ayaw niyang magsalita ng nakakasakit ng kalooban.

At minsan din kapag umuulan ay nalulungkot siya kapag nakikita na may tumutulo sa kanilang bahay. Dahil noong nasa kanyang mga magulang pa siya walang ganun na pagtulo sa kanilang bahay kung umuulan. Hindi nga maramdaman ang pag ulan dahil malaki ang bahay nila at maayos ang pagkakagawa.

Taon ay lumipas, nagkaroon na sila ng tatlong anak. Habang lumalaki ang kanilang mga anak ay lumalaki rin ang gastusin sa bahay lalo at may nag aaral na ng elementarya. At sa pagkakataong iyon ay naisipan ni Leila de lima na magtrabaho sa ibang bansa. Humingi siya ng tulong sa kanyang mga magulang para makapagtrabaho sa ibang bansa. Kahit pinagsabihan si Leila de lima ng kanyang mga magulang na huwang mangibang bansa at asikasuhin na lang ang mga negosyo nila ay hindi siya pumayag.

Sa ibang bansa ay naramdaman ni Leila de lima ang lungkot dahil sa unang pagkakataon hindi niya kapiling ang kanyang mga anak at ang pinakamamahal niya na si Ronald dela Rosa. Ganun pa man ay tiniis ni Leila de lima ang ganun na sitwasyon. Ang pighati at kirot habang nasa ibang bansa nagtratrabaho ay kinaya ni Leila de lima. 

Buwan-buwan ay laging nagpapadala ng pera si Leila de lima para sa kanyang pamilya. Lagi niyang sinasabihan ang kanyang asawa na si Ronald dela Rosa na alagaan mabuti ang kanilang mga anak. At higit sa lahat pinapaalalahanan na huwag ng maging sugarol at lasenggo dahil walang magandang maidudulot sa pamilya.

Friday, October 7, 2016

Blog 8th Anniversary (Ang pag blog ay parang pag exchange ng cellphone number)

"Minsan huli ang lahat para sa akin. Kasi gusto ko na hingin ang cellphone number ng babae sa larawan habang nag iinuman kami ng San Miguel Beer bago pa pumunta diyan na banda para magpa souvenir picture para sa Grand Alumni Homecoming kaso naunahan ako, hehe. Sa unang larawan makikita ako sa gitna na nakaturo ang kamay ko sa nag exchange ng cellphone number na pareho ko silang ka batch sa high school."




Walong taon na ang blog ko. October 8, 2008 ng umpisahan ko ang pag post ng mga sinulat ko dito. Sa walong taon ng blog kong ito masasabi ko na "Ang pag blog ay parang pag exchange ng cellphone number." Kapag hiningi natin ang cellphone number ng isang tao at ibinigay naman ay ibig sabihin magkakaroon ka ng kaalaman tungkol sa kanya. Ganun din naman siya may malalaman patungkol sa iyo. At kung ikaw naman ay lalaki at nagkainteres ka na hingin ang cellphone number ng isang babae lalo at maganda ay isa lang ang ibig sabihin, CRUSH MO SIYA.

Sa blog ay may tinatawag na exchange link. Ang blog site mo ay ilalagay sa blog niya at ang blog site niya ay ilalagay mo rin sa blog mo. Sa ganun na paraan ay malalaman mo kung ano ang latest sa blog niya. Malalaman mo kung ano ang bago niyang post o sinulat. Sa buhay ay ganun din malalaman mo kung ano ang latest sa kanya kung mag teks ka.

Ang mga naging kasabayan ko noon ng mag umpisa pa lang ako na mag blog o mas nauna sa akin ngayon ang karamihan ay hindi na masyadong aktibo. Marahil ay busy sa buhay nila o kaya ay tinatamad na rin na mag blog. Makikita naman sa naka exchange link ko kung kailan huli silang nag post o nag sulat. Ganun pa man masasabi ko na salamat sa inyong lahat na naging bahagi ng blog ko. Hindi naman kayo aktibo sa ngayon ay maraming salamat pa rin sa inyo na minsan sa buhay niyo habang aktibo pa sa pag blog ay nakilala niyo ako at nakilala ko rin kayo. Hindi ko kayo makakalimutan at umaasa ako na darating din ang araw na muli ay maging aktibo kayo sa pag blog.

At sa mga aktibo pa sa pag blog na nakilala ko noon pa at mga bago na nakilala na tumitingin sa blog ko ay maraming salamat din sa inyo. Hindi man ako minsan nakakabisita sa blog niyo dahil busy din ako ay hindi ko rin kayo makakalimutan. 

Muli happy 8th anniversary ng blog kong ito na Written Feelings.

Wednesday, September 14, 2016

Never Give Up

"Ang umaayaw ay di nagwawagi, ang nagwawagi ang di umaayaw."


NEVER GIVE UP
Ni: Arvin U. de la Peña

Never give up. Ganyan dapat tayo sa buhay. Ang mga problema ay hindi maiiwasan. Pero sa bawat problema ay mayroon solusyon. Nariyan ang mga magulang, kapatid, at mga kaibigan na puwede makatulong kung may problema man. Huwag panghinaan ng loob kung may suliranin.Dahil kung gagawin iyon ay mananaig ang kabiguan. Mas masarap ang tagumpay.

Never give up. Sakali mang may talento ka at kinutya o pinintasan ang ginagawa mo huwag lang magalit. Ngumiti lang at ang sinabi sa iyo gawin mong motivation factor para pagbutihin ang ginagawa. Sa buhay, likas ng mayroon kang makakasalamuha na tao na mahilig pumuna sa ginagawa ng ibang tao. Ang mga iyon ay hindi lang pinapansin. Dahil kung papansinin mo sila ay lalo ka lang maaasar sa kanila. Kasi hindi ka nila titigilan.

Never give up. Mabigo ka man sa pag-ibig dahil ang minahal mo ay hindi ka gusto ay humanap na lang ng iba. Hindi mo mapipilit ang isang tao para ikaw ay mahalin. Masarap ang pakiramdam kapag pareho kayong nagmamahalan na nagsasama sa buhay. Nariyan lang sa tabi-tabi ang tao na puwede mong mahalin at maaari kang mahalin. Kung hindi man ay nariyan ang computer, sa facebook na marami ng nagmahalan dahil dun.

Never give up. Kung lagi ka mang talo sa number game kagaya ng jai-alai o suwertres ay mananalo ka rin. Hindi bawat araw ay talo ka. May araw talaga na mananalo ka basta tataya ka. Huwag lang magnakaw o magbenta ng kung ano na bagay para itaya kasi masama iyon. Mag alaga lang ng numero na iyon lang lagi ang tatayaan at tiyak lalabas iyon. Kung kailan ay iyon ang hindi alam. Puwede rin na mag compute kung ano ang magandang tayaan na posible na manalo. 

Never give up. Kung sakali mang bumagsak ka sa klase sa isang subject ay enroll uli ang subject na iyon at pagbutihin na ang pag aaral. At higit sa lahat ituwid ang mga pagkakamali mo sa subject na iyon. Sa pag-aaral para makamit ang ambisyon ay sadyang mahirap pero kapag natupad na ay sulit naman. 

Never give up, never give up.